«Лейшманиоз» ауруының алдын алу скрининг және семинарлары өткізілді.

Лейшманийлар-клетка ішінде тіршілік ететін паразиттер. Инфекцияланған москиттер шаққан кезде-тері ішіне лейшманийлар еніп, макрофагтарға қалыптасады да көбейе бастайды. Нәтижесінде спецификалық гранулема туады. Лимфа тамырлары арқылы лейшманийлар маңайға тарайды (2-3, 55-70 см-ге дейін). Жолында спецификалық лимфангит, лимфаденит және гранулемалар тудырады. Тері лейшманиозда организмнің жалпы реакциялары шамалы түрінде өтеді. Тек қана ойық-жаралардың саны көп, асқынған түрінде өткенде-дене қызуының жоғарлауы, интосикация белгілері айқын көрінеді.Лейшманозды емдеудің негізгі бағыты – паразитті жою және ағзаның иммундық жүйесін қалпына келтіру. Қолданылатын негізгі препараттар қатарына антимоний қосылыстары (меглюмин антимониаты, натрий стибоглюконаты), амфотерицин В, милтефозин, пентамидин және паромомицин сияқты дәрілер кіреді. Бұл препараттар паразиттің дамуын тоқтатып, аурудың өршуін басады. Амфотерицин В көбіне висцералды лейшманозда, ауыр жағдайларда немесе басқа дәрілер әсер етпегенде қолданылады.

Терілік лейшманоз жеңіл өткен жағдайда кейде өздігінен жазылады, бірақ көбінесе зақымданған аймаққа жергілікті ем қолданылады: теріге антипаразиттік жақпамайлар жағу, криотерапия (зақымдалған орынды азотпен күйдіру), лазерлік терапия немесе хирургиялық жолмен зақымданған тіндерді алу. Жергілікті еммен қатар иммуномодуляторлар, дәрумендер кешені беріледі.

Висцералды лейшманоз (кала-азар) аса қауіпті, өйткені ол бауыр, көкбауыр және сүйек кемігін зақымдап, анемия мен иммунитеттің төмендеуіне әкеледі. Мұндай жағдайда міндетті түрде ауруханада емдеу қажет. Ұзақ мерзімді антипротозойлық терапиямен қатар науқасқа қан құю, ақуызды тағамдар мен дәрумендерге бай диета тағайындалады. Егер уақытында емделмесе, ауру өлімге әкелуі мүмкін.

Профилактика үшін масалардың шағуынан сақтану маңызды: арнайы торлар, репелленттер қолдану, тұрғын үйлерді дезинсекциялау. Жеке бас гигиенасын сақтау, иммунитетті күшейту де аурудың алдын алуда маңызды рөл атқарады.