
Қазақстан мен Орта Азия халықтарының мектептерінде диктант жазу дәстүрі орыс педагогикасымен бірге енді. XIX ғасырдың екінші жартысынан бастап қазақ даласында ашылған орыс-қазақ мектептерінде орыс тілін үйрету барысында диктант жаздыру негізгі әдістің бірі болды. Кейін XX ғасырда қазақ тілін оқытуда да осы тәсіл кеңінен қолданылды. Қазақтың алғашқы оқулық жазған ағартушылары Ыбырай Алтынсарин, Ахмет Байтұрсынұлы еңбектерінде сауатты жазуға ерекше мән беріп, оқушыларды мәтінді тыңдап, қате жібермей жазуға дағдыландырудың қажеттігін көрсеткен.
Диктант тек жазу сауаттылығын арттырып қана қоймайды, сонымен қатар баланың есте сақтау қабілетін, тыңдау дағдысын, зейінін дамытады. Мәтіннің мазмұны арқылы оқушылар тіл мәдениетін меңгереді, әдеби тіл нормаларын дұрыс қолдануды үйренеді. Сондықтан диктант қазір де бастауыштан жоғары сыныпқа дейінгі оқу үрдісінде негізгі бақылау, тексеру жұмысы ретінде сақталып келеді.
Қорыта айтқанда, диктант атауының тарихы көне латын тілінен бастау алады. Ал оның мағынасы мен қызметі ғасырлар бойы өзгермей, бүгінгі күнге дейін білім беру жүйесінде ең тиімді жазба жұмыстарының бірі ретінде қолданылып келеді.
